หนังสือนิตยสารเล่มบางพลิกเปลี่ยนหน้าตามแรงมือ สายตาไล่อ่านเนื้อหาสาระต่างๆที่ถูกตีพิมพ์อยู่ภายในจนมาถึงหัวข้อเล็กๆน่าสนใจ ซึ่งประกอบด้วยคำถามมากมายคอยเรียกร้องให้เจ้าของหนังสือได้ลองอ่าน ...ตาเลื่อนไล่ลงมาทีละคำถามก่อนสะดุดที่คำถามหนึ่ง

คำถามที่ 45 : เชื่อหรือไม่ ว่าผู้ชายสามารถตั้งท้องได้?

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ผมคงตอบได้ทันทีว่า “ไม่” ...แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ เพราะนี่คือ ปัจจุบัน!

ปัจจุบันซึ่งผม “ชเว ฮยอกแจ” ที่พ่อแม่ผู้ให้กำเนิดเซ็นต์รับรองในใบแจ้งเกิดว่าลูกของพวกท่านเป็น “เพศชาย” นั้น กำลังตั้งท้องหกเดือน!

สงสัยใช่ไหม ว่าผมท้องได้ไง แล้วทำไมนามสกุลผมถึงเป็น “ชเว” แทนที่จะเป็น “อี”

ก็อย่างที่บอก...ผมท้อง นั้นคือเหตุผลที่ใช้นามสกุล “ชเว” ซึ่งเป็นนามสกุลของผู้ชายที่ทำให้ผมท้องอยู่ ณ ตอนนี้

ส่วนเรื่องท้องได้ไง ...ขอตอบแบบง่ายๆสั้นๆได้ใจความเลยนะ

... ผม-ไม่-รู้ ...

นี่คือคำตอบที่ดีที่สุดในตอนแรก ...ตอนที่ผมเพิ่งรู้ว่าร่ายกายของผมเริ่มแสดงอาการคล้ายคนแพ้ท้องจนผม พี่จองซู และพ่อของเด็กคนนี้ ทนเก็บความสงสัยไม่ไหวและไม่สามารถวิเคราะห์โรคเองได้ จึงพาผมไปตรวจที่โรงพยาบาลนั้นแหละ

ผมจำได้ขึ้นใจเลยว่าหมอบอกอะไรกับผมหลังผลตรวจออกมา ...มันทำให้พวกผมอึ้งไปหลายนาทีกับสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวเล็กในท้องของเกิดมาก็คือ

“ฮอร์โมนในร่างกายของคุณนั้น เป็นโครโมโซม XXY ซึ่งเป็นโครโมโซมเพศชายที่มีโครโมโซมเพศหญิงประกอบอยู่ด้วยมากกว่าปกติ จึงส่งผลให้ร่างกายสร้างอวัยวะจำพวกมดลูกและรังไข่ที่ไม่ควรมีในร่างของผู้ชายขึ้นมาตั้งแต่เกิด ...แม้คุณจะเป็นผู้ชาย แต่ในกรณีนี้หากคุณมีเพศสัมพันธ์โดยไม่มีการป้องกัน คุณก็สามารถตั้งครรถ์ได้ครับ”

ช่างเป็นเหตุผลที่เยี่ยมมาก...! มันทำให้ผมแทบคลั่ง...!

ผมยอมรับว่า...ตอนนั้นผมรับไม่ได้!!

ผมไม่อยากเป็นตัวประหลาดในสายตาใคร... ผมกลัวคนรักบอกเลิก เพราะผมเป็นแบบนี้!!

แต่รู้อะไรมั้ย...ทุกอย่างมันกลับไม่เป็นอย่างที่ผมกังวล

ผู้ชายคนนั้นดีใจจนออกนอกหน้า ผิดกับผมที่เครียดจนคิ้วขมวดยุ่งจนเป็นปม ...เขาแทบจะพาแม่มาสู่ขอผมเป็นสะใภ้เดี๋ยวนั้น ถ้าผมไม่ปรามไว้ก่อนนะ

หลังจากที่รู้ว่าผมท้อง...พี่จองซูก็โยนงานทั้งหมดให้พี่ยองอุนคนรักของพี่จองซูทำแทนเพื่ออยู่บ้านคอยดูแลผม ส่วนว่าที่คุณพ่อนะเหรอ ...เนื่องจากผมไม่ยอมไปอยู่บ้านเขา เขาเลยย้ายข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวมาลงหลักปักฐานที่บ้านผมแทน

ผมกับเขา...เราใช้ชีวิตร่วมกันในบ้านหลังนี้ได้ครึ่งปีแล้วนะ!

.

.

“เป็นอะไรหืมม์? ยิ้มอยู่คนเดียว” เสียงทุ้มคุ้นเคยเรียกฮยอกแจให้ตื่นจากความคิด ก่อนเบื้อนหน้ามองเจ้าของเสียงที่นั่งลงที่ว่างบนโซฟาข้างๆ ...แก้วนมสีชมพูอ่อนถูกยื่นให้

“เปล่าซะหน่อย” ร่างบางตอบ แล้วเอ่ยต่อว่า “แค่อ่านนี่แล้วนึกถึงเมื่อก่อน” มือเรียวเล็กยื่นนิตยสารพร้อมกับชี้คำถามนั้นให้ร่างสูงดูก่อนรับแก้วนมมาดื่ม

ชายหนุ่มคนรักขมวดคิ้วนิดๆ ก่อนอมยิ้มหันมาถามว่าที่คุณแม่ข้างกายว่า

“อยากมีอีกคนเหรอ?”

เงียบครับ...

ง่า~...เชว ฮยอกแจ กำลังรู้สึกเหมือนจะไม่สบาย หน้ามันร้อนๆยังไงก็ไม่รู้

“ว่าไงครับ...อยากมีหรือเปล่า? ถ้าอยากมีก็รอคลอดเจ้าตัวเล็กก่อนนะ รับรองว่าโตทันใช้พร้อมกันสองคนเลย”

ไอ้ผู้ชายคนนี้มันถามอะไรเนี่ย...มีอีกคนงั้นเหรอ!?

แล้วไอ้ยิ้มกรุมกริ่มๆนั่น หมายความว่าไง?

“คิดจะทำอะไรน่ะ?” ฮยอกแจถามทันทีที่รู้ตัวว่าร่างสูงเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้

“ก็ซ้อมก่อนลงภาคสนามจริงไง”

“ไม่เอา...อื้ม!”

ห้ามไม่ทันแล้ว ...ริมฝีปากสีเชอร์รี่ถูกปิดโดยริมฝีปากของร่างสูงที่ไม่ฟังคำคัดค้านแต่อย่างใด ปลายลิ้นเลียกลีบปากบางเป็นเชิงขออนุญาตเข้าไปลิ้มลองความหวานภายใน ...จูบรสนมสตรอเบอร์รี่ชวนให้หลงใหลจนไม่อยากเลิกสัมผัส หากมือเรียวของร่างบางไม่บีบไหล่เป็นสัญญาณเตือนว่ากำลังจะขาดอากาศหายใจให้อีกฝ่ายได้รู้ ชายหนุ่มก็คงไม่ถอดจูบอันแสนหวานนี้เป็นแน่

ริมฝีปากกดลงบนแก้มเนียนใสของร่างบาง ก่อนเลื่อนมือมาลูบท้องพลางเอ่ย “ไงครับซอยู ...อีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันแล้วนะ ซอยูอยากเจอพ่อกับแม่มั้ยครับ?” ว่าแล้วซีวอนก็เอียงตัวก้มลงเอาหูแนบรอฟังเสียงตอบรับจากร่างเล็กๆในท้องของคนรัก

‘ตึง...ตึง...’

“เอ๊ะ...!” ฮยอกแจร้องเบาๆ ...ดูเหมือนเจ้าตัวเล็กจะได้ยินที่พ่อเขาถามนะ ถีบซะเต็มแรงเลย

ซีวอนขยับตัวลุกขึ้นหัวเราะชอบใจมือหนึ่งเปลี่ยนมาพาดพนักโซฟาตัวใหญ่โอบคนรักแทน ส่วนอีกมือนั้นยังคงลูบหน้าท้องฮยอกแจเบาๆต่อไปแล้วพูดว่า

“รีบๆคลอดออกมานะครับ พ่อจะได้มีน้องให้ซอยูเร็วๆ”

“จะบ้าเหรอ...! อีกคนอะไรกัน แค่นี้ปวดเมื่อยไปทั้งตัวแล้ว ให้มีน้องให้ซอยูอีกคนไม่เอาด้วยหรอก ...ถ้าอยากมีนัก ก็ท้องเองละกัน”

ฮยอกแจเถียง... ก็มันจริงนี่หน่า คนไม่ท้องไม่รู้หรอกว่ามันทั้งเมื่อยทั้งปวดหลังมากแค่ไหน บางครั้งอยู่เฉยๆขาก็ดันชาเป็นตะคิวอีก แถมหนักท้องมากๆด้วย เวลาจะทำอะไรก็ลำบาก ...แต่ถึงจะแย่แค่ไหน มันก็รู้สึกดีนะที่กำลังมีทายาทตัวเล็กให้กับคนที่เรารัก

ก็แหม...คนรักกันอยู่ด้วยกันนานๆ ก็ต้องอยากมีเด็กตัวเล็กๆวิ่งเล่นในสนามหน้าบ้าน คอยซุกซนให้ดูแลบ้างเป็นธรรมดา ...มันติดที่ว่า ต่างคนต่างเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่นี่สิ จะมีลูกได้อย่างไร...

แต่ ณ เวลานี้มันไม่ใช่แบบนั้นแล้ว...ผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่งกำลังตั้งครรภ์เตรียมคลอดลูกชายให้ ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าเป็นคนรักและคุณพ่อในอีกไม่กี่เดือน

“นี่ คู่สามีภรรยาที่สวีทกันอยู่ตรงนั้นน่ะ...พี่ตั้งโต๊ะเสร็จแล้ว มากินข้าวกัน” เสียงจองซูตะโกนเรียกคู่รักจากห้องครัว

ซีวอนค่อยๆพยุงร่างบางลุกขึ้นเดินไปห้องอาหาร ซึ่งอยู่ถัดไปอีกห้องหนึ่ง ...บนโต๊ะอาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยอาหารหน้าตาน่าทานหลายอย่าง ...กับข้าวแทบจะทุกอย่างบนโต๊ะถูกผู้ชายที่นั่งข้างฮยอกแจคีบใส่ให้ซะเต็มชามจนฮยอกแจต้องร้องห้าม ไม่งั้นคงกินไม่หมดสักที เพราะผู้ชายคนนี้จะคีบใส่ให้เรื่อยๆ บางครั้งถึงขั้นป้อนเลยก็มี ...ใช่ว่าไม่ดีนะ ที่มีคนคอยเอาใจ แต่กรณีนี้มันมากเกินไป

...แค่ท้องหกเดือนเอง ไม่ได้พิการส่วนไหนซะหน่อย...

......................................

........................

..............

.......

วันหยุดกลางฤดูใบไม้ร่วง

ข้าวของต่างๆมากมายถูกรื้อขนย้ายออกจากห้องเก็บของชั้นสองเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้สมาชิกใหม่ตัวน้อย ...มือหยิบเลือกของที่ไม่ใช้แล้วไปกองไว้เต็มหน้าบ้านรอให้รถขยะจัดการเก็บไปทำลายทิ้ง ระหว่างที่เลือกนั้นตาคมก็ไปสะดุดเข้ากับนิตยสารเล่มหนึ่ง ซึ่งเป็นนิตยสารเล่มเดียวกับที่คนรักเคยยื่นให้อ่านเมื่อสองเดือนก่อน

สายตาไล่อ่านเปิดดูไปเรื่อยจนมาถึงหน้าเดิมที่เคยอ่าน หน้าที่พิมพ์คำถามชวนคิดต่างๆมากมาย...อ่านแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ เมื่อเจอเข้ากับคำถามๆหนึ่ง

คำถามที่ 52 : คิดอย่างไร ถ้าอนาคตข้างหน้าผู้ชายเป็นคนตั้งท้อง?

ไม่ต้องรอถึงอนาคต ปัจจุบันนี้ก็ท้องได้...

ทำไมน่ะเหรอ นั้นก็เพราะผม “ชเว ซีวอน” หนุ่มหล่อ คารมดี เจ้าของอู่ต่อเรือ(ยอร์ท)ส่งออกขนาดใหญ่เครือชเวกรุ๊ป ที่สดแต่ไม่โสด เพราะแต่งงานมี “ภรรยา” แล้ว

ใช่! ได้ยินไม่ผิดหรอก...ผมมีภรรยาแล้วจริงๆ แต่ภรรยาผมพิเศษไม่เหมือนภรรยาคนอื่นนะ ...เขาเป็นผู้ชายตัวเล็กๆบางๆน่ารัก ผิวขาวเหมือนมุก ช่างพูด อ้อนเก่งเป็นที่หนึ่ง ตอนนี้เขากำลังท้องโย้อุ้มลูกชายผมอยู่ แถมท้องแก่ใกล้คลอดแล้วด้วย....ผมล่ะปลื้มมม !!

อ่ะ! ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวนะ ที่ปลื้มน่ะ...แม่ผมก็ใช่ย่อยซะเมื่อไหร่

ท่านถูกอกถูกใจสะใภ้คนนี้มาก เจอกันทีไรเป็นโม้...ถามนู้นถามนี้คุยกันถูกคอจนลืมลูกชายหล่อๆอย่างผมไปเลย

อันที่จริงแม่ผม ท่านกลัวว่าลำพังพี่จองซูคนเดียวคงดูแลสะใภ้คนโปรดของท่านได้ไม่ดีนัก เพราะบางครั้งพี่จองซูต้องออกไปธุระเรื่องงานแทนพี่ยองอุน ...ท่านเลยอยากให้เขาไปอยู่ด้วยกันที่บ้านจะได้คอยสอนคอยดูแลเรื่องต่างๆ ...แต่เขาน่ะสิ “ดื้อ” ไม่ยอมท่าเดียว ท่านเลยต้องจำใจยอม ...แน่นอนว่าผม ซึ่งเป็นคนรักลูกรักเมียต้องขนของย้ายสัมภาระมาอยู่ด้วย

เราอยู่ด้วยกันแปดเดือนครึ่งแล้ว!

.

.

“อะไรอ่ะ ข้าวของพวกนี้...ขนออกมากองเกะหน้าบ้านทำไมเนี่ย”

เสียงคุ้นเคยดังจากชั้นล่างปลุกร่างสูงให้ตื่นจากความคิด ...นิตยสารถูกวางลงที่เดิม สองขาพาร่างกายลงบันไดมายังประตูบ้าน ซึ่งเปิดกว้างทิ้งไว้ไม่ให้ฝุ่นคุ้งทั่วบ้าน ...ซีวอนรีบเดินเข้าไปหาสองพี่น้องหมายช่วยถือข้าวของต่างๆที่อยู่ในมือของคนเป็นพี่ ซึ่งคาดว่าน่าจะแวะซื้อหลังจากไปหาหมอที่โรงพยาบาล

“กลับมาแล้วเหรอ ...มาครับพี่จองซู ผมเอาไปเก็บให้”

“ไม่ต้องหรอกซีวอน นายประคองฮยอกแจไปนั่งดีกว่าเดินมาครึ่งวันแล้ว ดูเหมือนเท้าจะบวมนิดๆด้วย เดี๋ยวของพวกนี้พี่จัดการเอง แล้วยองอุนล่ะ...หายไปไหน?”

“พี่ยองอุนจัดของอยู่หลังบ้านครับ” ซีวอนตอบ พลางเข้าไปประคองคนรักแทนคนที่เขานำถือเป็นพี่ ซึ่งเออออรับคำแล้วปลีกตัวครัวไป ให้มานั่งที่โซฟาตัวใหญ่

“ทำไมของพวกนั้นไปกองอยู่หน้าบ้านแบบนั้นล่ะ” ฮยอกแจเอ่ยถามทันทีที่ร่างสูงเข้ามาประคอง

ชายหนุ่มยิ้มโชว์ลักยิ้ม “มันรกน่ะ...ฉันกับพี่ยองอุนเลยช่วยกันรื้อออกมา อันไหนยังใช้ได้ก็เก็บไว้ อันไหนใช้ไม่ได้ก็ทิ้งไป บ้านจะได้ดูโล่งๆ ...แถมไม่ต้องกลัวของหล่นใส่เวลาเจ้าตัวเล็กวิ่งเล่นด้วย” ซีวอนค่อยๆประคองร่างบางนั่งบนโซฟาก่อนเอาหมอนอิงใบเล็กมาหนุนหลังให้ แล้วถามต่อว่า “หมอว่าไงบ้าง?”

“เหมือนเดิมนั้นแหละ ปกติดีทุกอย่าง เผลอๆแข็งแรงเกินไปด้วยซ้ำ ...นี่ ฉันลองถามหมอเรื่องน้ำหนักเพิ่มดูแล้วนะ หมอบอกว่าไม่เกี่ยวกับซอยูแต่เป็นเพราะฉันอ้วนขึ้น! ...เพราะนายคนเดียวเลยซีวอน นายคอยแต่เอานู้นเอานี้ให้ฉันกิน ถ้าฉันอ้วนเป็นหมูนะ นายต้องรับผิดชอบ!!”

ฮยอกแจบ่นอุบก่อนอมลมแก้มป่องเบื้อนหน้าหนีไปอีกทาง....

ร่างสูงเห็นดังนั้น ก็รู้ว่าไม่ได้การแหละ ต้องรีบง้อเป็นการด่วน...เพราะเคยอ่านเจอในหนังสือแม่และเด็ก(?) เขาบอกว่า...อารมณ์ของคุณแม่มีผลต่อเด็กในท้อง

“ตัวเล็กอา...ฉันแค่อยากให้เธอทานเยอะๆจะได้แข็งแรง แถมตอนนี้เธอก็ไม่ได้ทานคนเดียวซะหน่อย ซอยูก็ทานด้วย...สองคนแม่ลูกช่วยกันทาน รับรองไม่อ้วน...แต่ถ้าเธออ้วนจริงๆ ฉันก็จะรับผิดชอบโดยเปลี่ยนมารักคนอ้วนๆกลมๆชื่อ ชเว ฮยอกแจแทน”

ซีวอนยิ้มกว้างอธิบายพร้อมกับโอบกระชับฮยอกแจเข้ามาใกล้ก่อนจูบที่ขมับเบาๆเป็นการง้อ

และท่าจะได้ผลซะด้วย....แก้มขาวๆนี่อมชมพูเชียว

...........................................

........................

..........

...

เวลาล่วงเลยวันหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนวัน จนบรรจบพบค่ำคืนหนึ่งแห่งการรอคอย

ฮีตเตอร์ภายในห้องส่วนตัวทำงานอย่างต่อเนื่องเพื่อขับไล่อากาศเย็นตามช่วงฤดูกาล...หน้าอกขยับขึ้นลงบอกถึงการมีชีวิตอยู่ของคนทั้งคู่ที่นอนกอดประคองบนเตียงใหญ่มอบความอบอุ่นให้กันและกัน

เปลือกตาสั่นน้อยๆ ก่อนค่อยเปิดขึ้นมองคนข้างกาย เมื่อรู้สึกถึงแรงกระตุกที่แขนเสื้อพร้อมเสียงเรียกชื่ออันคุ้นเคย

“เป็นอะไรครับตัวเล็ก... นอนไม่หลับเหรอ? หรือฝันร้าย?”

มือเรียวกำแขนเสื้อชายหนุ่มแน่นกว่าเดิม ดวงหน้าขาวใส่เริ่มมีเหงื่อซึมขึ้นมาทั่วใบหน้า เอ่ยบอกคนรักเสียงติดสั่น

“ทะ...ท้อง ซีวอน...จะ เจ็บ ท้อง”

ซีวอนดีดตัวลุกขึ้นทันทีที่ได้ยิน “ห่ะ!! เจ็บท้องเหรอ...อดทนไว้นะตัวเล็ก อย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ!!” ปากก็ว่าไป มือใหญ่จัดการช้อนตัวภรรยาผู้เป็นที่รักขึ้นจากเตียง แล้วสาวเท้าออกนอกห้อง

“พี่จองซู พี่ยองอุน ตื่นเร็ว!! ...ฮยอกแจเจ็บท้อง!!!” ร่างสูงตะโกนเรียกพี่ชายสองคน พลางเร่งฝีเท้าตรงไปที่รถให้เร็วที่สุด

มือเล็กบีบมือคนรักไว้แน่ไม่ยอมปล่อยตลอดทางมาโรงพยาบาล พยายามหายใจเข้าออกลึกๆตามคำบอกของพี่ชายที่นั่งเอี้ยวตัวมาดูอาการเป็นระยะๆ

.

.

“นี่ ตัวเล็ก!! ตัวเล็กใจเย็นๆนะ โอ๊ย!!!”

“เพราะนายนั่นแหละซีวอน!! นายทำให้ฉันต้องเจ็บแบบนี้!!!!”

“รู้แล้วๆ ...โอ๊ย!! ตัวเล็ก!!! ฉันเจ็บนะ...ดึงเบาๆหน่อยสิ”

“ไอ้บ้าซีวอน!!! เพราะนายๆ!! ...ฮือออ เจ็บโว้ยยย!!!”

“เธอแข็งแรงจะตายไป!! คลอดลูกแค่นี้ไม่เป็นอะไรหรอก...โอ๊ย!!! ปล่อยผมฉันสักทีตัวเล็ก!!”

“นายก็ลองมาเป็นฉันดูสิ จะได้รู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน!!!”

“โอเคๆ เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้วจ๊ะ...แต่ตอนนี้เธอช่วยปล่อยผมฉันก่อนนะ”

บรรดาพยาบาลและหมอเจ้าของไข้เคสพิเศษนี้ ต่างพากันหัวเราะประโยคสนทนาของคู่สามีภรรยา

หนึ่งคนไข้ที่นอนทนต่อความเจ็บปวดเพื่อรอการผ่าตัดกำลังดึงผมของคนรักอย่างแรง ...อีกหนึ่งชายหนุ่มที่กำลังร้องโอดโอยอ้อนวอน พยายามแกะมือเรียวเล็กที่ทึ้งผมตนออกก่อนที่ผมจะร่วงติดมือแม่ของลูกมากไปกว่านี้

“ขอโทษนะคะ ได้เวลาแล้วค่ะ...คุณพ่อจะเข้าไปด้วยมั้ยค่ะ” พยาบาลเอ่ยถามซีวอนยิ้มๆ

“คะ...ครับ เข้าครับ” ซีวอนพยายามเอียงคอขึ้นตอบพยาบาล ก่อนก้มลงตามแรงดึงของคนรักแล้วเอ่ยว่า “ตัวเล็ก...เราจะได้เจอซอยูแล้วนะ เพราะงั้นตัวเล็กปล่อยผมฉันก่อนนะ”

“แต่มันเจ็บอ่ะซีวอน ฉันเจ็บมากเลย...ฮื่อๆๆ” ฮยอกแจยังคงร้องไห้และดึงผมร่างสูงไม่หยุด แม้จะผ่อนแรงลงบ้างแล้วก็ตาม

“ครับๆ รู้แล้วว่าเจ็บ...แต่ถ้าตัวเล็กไม่ปล่อย คุณหมอก็พาซอยูมาหาเราสองคนไม่ได้นะครับ” ซีวอนเอาน้ำเย็นเข้าลูบ มือก็ค่อยๆเนียนแกะมือเรียวเล็กออกจากกลุ่มผมของตน

เมื่อแกะมือเรียวออกเรียบร้อยแล้ว ซีวอนก็รีบเปลี่ยนมากุมมือเรียวเล็กแทนพร้อมเอ่ย “ไม่ต้องกลัวนะ เจ็บไม่นานเดี๋ยวก็หาย คุณหมอทำคลอดแป๊ปเดียวก็เสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันเข้าไปรอซอยูเป็นเพื่อน”

“จริงนะซีวอน...นายต้องเข้าไปนะจริงๆนะ ห้ามปล่อยมือฉันเด็ดขาดเลยด้วย”

มือหนึ่งเอื้อมไปลูบผมแม่ของลูกเบาๆเป็นการปลอบ “ครับ...เอาล่ะ เข้าห้องเถอะ ป่านนี้ซอยูคงอยากเจอพวกเราเต็มแก่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ดิ้นจนเธอเจ็บขนาดนี้หรอกจริงมั้ย?”

ฮยอกแจเงียบพยักหน้ารับน้อยๆ แต่ก็เงียบได้ไม่นาน ...เพราะทันทีเข้าห้องคลอด เจ้าตัวแสบซอยูก็เริ่มสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้เป็นแม่อีกครั้ง ...ร่างบางร้องโวยวายเสียงดังตลอดการทำคลอด ทำเอาพี่ใหญ่สองคนที่นั่งรออยู่ข้างนอกถึงกับนั่งไม่ติด เดินไปเดินมาด้วยความเป็นห่วง

.

.

“เด็กผู้ชายค่ะ... ยินดีด้วยนะคะ” พยาบาลคนหนึ่งพูดแสดงยินดีให้กับพ่อแม่มือใหม่ หลังจากทำคลอดอยู่นานหลายชั่วโมง

“ขอบคุณครับ” ซีวอนยิ้มรับ ก่อนหันไปปลอบร่างบางที่ยังร้องไห้ไม่หยุด “ไม่เอาน่าตัวเล็ก ไม่ร้องแล้วนะครับ ...ยิ้มสิยิ้ม ซอยูเขาออกมาเจอเราแล้วนะ ยิ้มสวยๆให้ซอยูเห็นหน่อยเร็ว” นิ้วเรียวชี้ไปยังพยาบาลที่อุ้มทารกตัวเล็กในอ้อมกอดให้ร่างบางมองตาม

“ฉันก็อยากยิ้มอยู่หรอก แต่มันยังเจ็บอยู่หนิ...ฮือๆ”

“โอเคๆ งั้นตัวเล็กให้คุณพยาบาลพาไปนอนพักที่ห้องนะ เดี๋ยวฉันไปบอกพี่จองซูกับพี่ยองอุนก่อน...ป่านนี้คงยืนลุ้นตัวโก่งเป็นกุ้งเพราะเสียงเธอแล้ว” ว่าแล้วก็กดจมูกลงที่ขมับของร่างบางเบาๆ ก่อนผละออกจากห้องไป

.

.

“เป็นไงบ้างซีวอน ...ฮยอกแจเป็นอะไรหรือเปล่า พี่ได้ยินเสียงร้องดังมากเลย” จองซูยิงคำถามใส่น้องเขย(?) ทันทีที่ร่างสูงเปิดประตูออกมา

“ปลอดภัยทั้งแม่ทั้งลูกครับ ...ที่ร้องเสียงดังเพราะฮยอกแจเขาเจ็บนะครับ ไม่มีอะไรหรอก”

“หมอย้ายฮยอกแจไปห้องคนไข้รึยังซีวอน” ยองอุนถามขึ้นบ้าง

“เพิ่งย้ายตอนผมออกมาเนี่ยแหละครับ...อ้อใช่! เดี๋ยวผมจะแวะไปหาซอยูก่อน พวกพี่จะไปกับผมมั้ย? หรือว่าจะไปหาฮยอกแจที่ห้อง?”

จองซูทำท่าครุ่นคิด ก่อนฉีกยิ้มกว้างตัดสินใจอย่างรวดเร็วว่า “ไปหาซอยูก่อนดีกว่า พี่อยากเห็นหน้าหลาน ...ไปกันเถอะยองอุน” ว่าแล้ว มือเรียวก็ควงแขนชายหนุ่มคนรักเดินตรงไปยังห้องเด็กอ่อนทันที

.

.

ก๊อก...ก๊อก

เสียงเคาะประตูเรียกความสนใจให้ร่างที่นอนเอียงคอมองฟ้าอย่างเพลินตาหันคืนมา ก่อนคลี่ยิ้มสวยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

“ไงครับตัวเล็ก ...ค่อยอย่างชั่วบ้างหรือยัง หืมม์” ซีวอนสาวเท้าเข้ามาใกล้พร้อมกับเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง ก่อนเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงข้างเตียง มือข้างหนึ่งกุมมือร่างบางไว้นิ้วโป้งถูหลังมือเบาๆ ส่วนอีกข้างหนึ่งลูบเส้นไหมสีดำมันวาว

ฮยอกแจทำหน้ายู่ พลางส่ายหน้าน้อยๆ “ไม่เลย ...ก็รู้อยู่หรอกนะว่าคลอดลูกมันเจ็บ แต่ไม่คิดว่ามันจะเจ็บขนาดนี้ ...ไม่เอาแล้วนะซีวอน ฉันไม่มีน้องให้ซอยูนะ มันเจ็บสุดๆเลยอ่ะ”

ร่างสูงยิ้มกว้างเผยล่องบุ๋มบนแก้มทั้งสองข้าง มือใหญ่ขยี้ผมคนรักอย่างหมั่นเขี้ยว “ครับๆ ไม่มีก็ไม่มี ...เมื่อกี๊ฉันกับพวกพี่จองซูไปหาซอยูมาด้วยนะ ...น่ารักสุดยอด หล่อเหมือนพ่อไม่มีผิด พี่จองซูนี่อุ้มไม่ยอมวางเลย ฮ่าๆๆ”

“อ่า !! ได้ไงอ่ะ ขี้โกงหนิ...อุ้มซอยูตัดหน้าฉันได้ไง ฉันก็อยากอุ้มซอยูเหมือนกันนะ” แก้มขาวป่องพองลมหลังบ่นเสร็จ ดึงมือออกจากมือคนรักแล้วเปลี่ยนมากอดอก ใบหน้าน่ารักเบื้องหนีชายหนุ่มหันไปทางหน้าต่าง

ซีวอนเห็นดังนั้น ก็รีบลุกวิ่งอ้อมเตียงไปอีกฝั่งทันที ...มือใหญ่คว้ามือฮยอกแจขึ้นมากุมไว้มั่น พลางเอ่ย

“ไม่เอาน่าตัวเล็ก อย่างอนสิ ฉันก็ยังไม่ได้อุ้มเหมือนกัน ...ตอนนี้พี่จองซูกำลังบอกพยาบาลให้พาซอยูมาหาตัวเล็กที่ห้องอยู่น่ะ สักพักคงมา ...ตัวเล็กหายงอนน๊า นะๆ” แล้วว่าก็กดริมฝีปากลงบนหลังมือเรียวเล็กเป็นการง้อ

ฮยอกแจมองร่างสูงด้วยแววตาที่ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ แต่แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มได้เห็น เอ่ยตอบเสียงใส

“ก็ได้! ...แต่ทำไมนายยังไม่ได้อุ้มซอยูล่ะ ความจริงนายน่าจะได้อุ้มก่อนพี่จองซูด้วยซ้ำ” ร่างบางบนเตียงเอียงคอถามด้วยความสงสัย

ซีวอนอมยิ้มให้ ก่อนตอบ “อยากอุ้มซอยูพร้อมตัวเล็กนะ”

คำตอบที่ได้นั้น ช่วยคลายเครื่องหมายคำถามที่ลอยอยู่ตรงหน้าให้แก่ร่างบางจนหมดสิ้น ...เหลือก็แต่เพียงเลือด ที่อยู่ๆก็ไหลขึ้นมารวมกันอยู่บนดวงหน้าเนียนสวย

.................................

...................

.........

....

นกร้องประสานเสียงเป็นจังหวะเพลงบ่งบอกถึงความสดใสในยามเช้าของฤดูใบไม้ผลิ สปิงฉีดน้ำทำงานอย่างต่อเนื่องเพื่อให้ความชุ่มชื่นแก่เหล่าพฤกษาที่แมลงน้อยใหญ่ต่างพากันบินแวะเวียนผลัดเปลี่ยนผสมเกสรให้กับดอกไม้สีสวย

กลิ่นหอมหวนของอาหารเช้าโอบอวบทั่วครัวขนาดกลางในบ้านหลังงามด้วยฝีมือพี่ใหญ่ของบ้าน อาหารต่างๆถูกจัดว่างอย่างลงตัวบนโต๊ะไม้เนื้อดี โดยน้องชายที่ตื่นเช้ามาเป็นลูกมือ

ร่างบางตรวจดูความเรียบร้อยอีกนิดหน่อย ก่อนถอดผ้ากันเปื้อนไปแขวนเก็บไว้เข้าที่ แล้วเดินออกจากห้องครัวตรงมายังบันได จุดหมายคือห้องนอนส่วนตัว

ลูกบิดประตูหมุนตามแรงมือ ร่างบางสาวเท้าไปที่เตียงใหญ่ ...ยืนกอดอกมองคนบนเตียง แล้วถอนหายใจพร้อมส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ ก่อนที่มือเรียวจะคว้าเอาผ้าห่มผืนหนาที่ร่างนั้นใช้กันอากาศเย็นขึ้นมา พลางเปล่งเสียงเรียกค่อนข้างดัง

“ตื่นได้แล้ว! ซีวอน!! ซอยู!! ....สายแล้ว ตื่นๆ”

“อืมม... ขออีก 10 นาทีนะครับตัวเล็ก” ร่างสูงที่มีขาเล็กๆข้างหนึ่งของร่างที่นอนหนุนแขนแกร่งพาดอยู่บนตัวตอบ

“ไม่ได้!! ลุกขึ้นไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลยนะ ทั้งสองคนเลย เร็วเข้าลุกๆ” ไม่พูดเปล่า มือเรียวเขย่าร่างสูงเป็นการเร่ง

“โอเคๆ ลุกแล้วๆ ฉันลุกแล้ว” ซีวอนขยับตัวลุกขึ้นนั่งเกาท้ายทอยด้วยท่าทางสลึมสลือ ก่อนเขย่าเรียกเจ้าตัวเล็กที่กลิ้งมาทับตนเมื่อคืนเบาๆ “ซอยูครับ ตื่นได้แล้วครับ หม่าม๊ามาปลุกแล้วนะ”

“อืมมมมม...” เจ้าตัวเล็กส่งเสียงครางในลำคอพลางขยับตัวเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมตื่น

ฮยอกแจเห็นดังนั้น ก็ลงมือจัดการปลุกลูกชายเสียเอง เพราะดูท่าแล้ว...ถ้าให้คนเป็นพ่อปลุก วันนี้คงได้ไปโรงเรียนสายแน่ๆ

มือเรียวเขย่าเจ้าตัวเล็กไม่แรงนัก พร้อมกับเอ่ยเรียก

“ตื่นได้แล้วซอยู”

“.........” เงียบ ไม่มีการตอบรับใดๆทั้งสิ้น

“หม่าม๊าจะนับ 1 ถึง 3 ถ้าซอยูไม่ตื่น หม่าม๊าจะไม่ไปส่งซอยูที่โรงเรียน ....หนึ่ง”

“....................” ยังนิ่งอยู่

ซีวอนขยับมานั่งชันเข่าข้างหนึ่งเอนหลังพิงหัวเตียง อมยิ้มรอดูปฏิกิริยาของลูกชาย ...เขารู้ว่าเจ้าลูกชายจอมซนตื่นตั้งแต่ตอนที่เขาปลุกแล้ว แต่คงอยากแกล้งแม่ก็เลยทำเป็นหลับเท่านั้นเอง

“สอง....”

“....................” โอ๊ะ! เริ่มขยับนิดๆ

“สาม....”

“....................” ขยับจริง แต่ไม่ตื่น

“โอเค...งั้นวันนี้ให้ลุงยองอุนไปส่งก็แล้วกัน หม่าม๊าไปแหละ”

ว่าแล้วก็หมุนตัวกลับเตรียมออกจากห้องตามอย่างที่ปากว่า

ทว่า...ยังไม่ทันที่ขาเรียวยาวจะก้าวออกไปจากพื้นที่ข้างเตียง เสียงเล็กๆก็ดังขึ้น!

เจ้าตัวแสบซอยูรีบลุกขึ้นนั่งทันทีที่ผู้ให้กำเนิดพูดจบ ...สายตาออดอ้อนถูกส่งให้ร่างบางตรงหน้า

“ตื่นแล้วครับหม่าม๊า!! ซอยูตื่นแล้ว...หม่าม๊าไปส่งซอยูนะ นะหม่าม๊านะ....”

ฮยอกแจหันกลับมามองลูกชายนิ่งๆ ก่อนชำเลืองมองชายหนุ่มที่ยังคงนั่งส่งยิ้มทะเล้นมาให้อยู่บนเตียง แล้วส่ายหน้าน้อยๆ

....ทั้งพ่อทั้งลูก เหมือนกันไม่มีผิด สมกับเป็นพ่อลูกกันจริงๆ....

ร่างบางทิ้งตัวลงนั่งบนที่ว่างข้างเตียง มือเรียวเอื้อมไปลูบผมลูกชาย “ก็ได้ครับ ครั้งนี้หม่าม๊าจะยอมไปส่ง แต่คราวหน้า...ถ้าซอยูไม่ยอมตื่นอีก หม่าม๊าไม่ไปส่งจริงๆด้วย เข้าใจไหมครับ”

ซอยูผงกหัวขึ้นลง ยิ้มกว้างรับคำเสียงดังฟังชัด “ครับ! ...ซอยูจะตื่นแต่เช้าทุกวันเลย หม่าม๊าต้องไปส่งซอยูทุกวันนะครับ”

“ต้องอย่างนี้สิ คนเก่งของหม่าม๊า” ฮยอกแจขยี้ผมเจ้าตัวเล็กอย่างเอ็นดู เอ่ยต่อว่า “งั้นซอยูไปอาบน้ำนะครับ จะได้ลงไปทานข้าวเช้ากัน”

“ครับหม่าม๊า” ซอยูตอบเสียงใส ก่อนพลิกตัวขึ้นทับคุณพ่อที่นั่งอมยิ้มอยู่ที่เดิม เอ่ยเร่งว่า “ปะป๊าไปอาบน้ำกัน เร็วๆ ...ช้าเดี๋ยวหม่าม๊าไม่ไปส่งซอยูที่โรงเรียน เร็วๆ ลุกๆ ปะป๊าลุก”

ทว่า...ซีวอนไม่ยอมลุกตามที่เจ้าตัวแสบบอก

แต่กลับ...เอียงหน้าอมลมแก้มป่องข้างหนึ่งให้ลูกชาย นิ้วชี้แตะผิวแก้มข้างนั้นเบาๆแทนคำพูดอย่างมีความหมาย

ฟอด!!

เจ้าตัวแสบจัดการหอมแก้มแรงๆตามคำขอทันที

ซีวอนยิ้มกว้าง มือใหญ่คว้าตัวเจ้าหนูน้อยมาล็อกคอหลวมๆ มืออีกข้างขยี้ผมอย่างหมั่นเขี้ยว เรียกเสียงหัวเราะจากพ่อหนูน้อยได้เป็นอย่างดี “ปะ...เจ้าตัวแสบ ไปอาบน้ำกัน ฮึ๊บ...”

เจ้าตัวเล็กลอยขึ้นจากเตียง มือน้อยๆกอดคอคุณพ่อไว้มั่น หัวเราะคิกคักคราจมูกโด่งกดลงบนแก้มซ้ายขวาหลายต่อหลายครั้ง ...ซีวอนสาวเท้าตรงไปยังห้องส่วนตัวขนาดเล็กเพื่อชำระกาย

ฮยอกแจมองภาพบรรยากาศนั้นยิ้มๆ มือเรียวดึงผ้าคลุมเตียงจนตึงก่อนพับผ้าห่มผืนหนาวางทับอย่างเรียบร้อย ก่อนไปเตรียมสูทกับชุดนักเรียนของคนรักและลูกชายมาวางไว้ ...เสียงเจี๊ยวจ๊าวของสองคนพ่อลูกดังลอดผ่านประตูให้ได้ยินเป็นระยะๆ ไม่นานนักซอยูก็วิ่งออกมาจากห้องน้ำโดยมีผ้าขนหนูผืนใหญ่ห่อตัวไว้ทั้งตัว ฮยอกแจจัดการเช็ดตัวให้จนแห้งสนิทก่อนลงมือปะแป้งแต่งตัวให้ลูกชายจอมซน

“ซอยูลงไปรอหม่าม๊าข้างล่างนะครับ เดี๋ยวหม่าม๊าตามไป” ร่างบางลูบผมบอกเจ้าตัวแสบหลังแต่งตัวเสร็จ

“ครับ” เจ้าตัวแสบยิ้มรับคำแล้ววิ่งไปที่ประตู เท้าน้อยๆเขย่งขึ้นเพิ่มความสูง มือทั้งสองเอื้อมจนสุดแขนไปจับลูกบิดพร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวไปข้างหน้าเพื่อเป็นแรงดันให้บานไม้เปิดกว้าง

นัยน์ตาสีน้ำตาลใสมองตามร่างเล็กๆที่เพิ่งออกจากห้องไป รอยยิ้มบางๆเปรอะเปื้อนดวงหน้าคนน่ารักแสดงถึงความสุขที่ได้รับ ...ก่อนสะดุ้งเล็กน้อยครั้นถูกสวบกอดจากด้านหลัง สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆข้างหูพร้อมเสียงทุ้มนุ่มอันคุ้นเคย

“ยิ้มอยู่คนเดียวอีกแล้วนะ คิดอะไรอยู่...หืมม์”

“ไม่ได้คิดอะไรซะหน่อย” ฮยอกแจเอี้ยวตัวหันมาเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของวงแขน แล้วก็ต้องตีแขนแกร่งนั้นเบาๆพอให้รู้สึก เนื่องจากสายมากแล้วแต่ชายหนุ่มยังมีแค่ผ้าเช็คตัวผืนใหญ่ปิดกายอยู่เลย

“ทำไมยังไม่แต่งตัวอีกซีวอน เดี๋ยวก็สายหรอก...วันนี้ลูกค้ามาดูเรือที่อู่ด้วยไม่ใช่รึไง” ฮยอกแจดันกายออกจากอ้อมกอด ขาเรียวเดินไปหยิบชุดของร่างสูงที่วางเตรียมไว้ “เอานี่ ...รีบแต่งให้เรียบร้อยเลย พวกพี่จองซูกับซอยูรอทานข้าวอยู่นะ”

ซีวอนพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย...

ขณะที่กำลังจะแต่งตัวตามคำสั่งของผู้เป็นภรรยา ...เสียงเล็กๆก็ดังขึ้น

“เฮ้ย...! มาใส่อะไรตรงนี้ซีวอน เข้าไปใส่ในห้องน้ำสิ” ฮยอกแจร้องบอก แก้มขาวใสซับสีเลือดน้อยๆ

ซีวอนยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนเอ่ย “หึหึ ...มีลูกคนหนึ่งแล้วนะตัวเล็ก ยังไม่ชินอีกเหรอ”

“ไอ้บ้า...!! เข้าไปแต่งตัวเลยไป”

สิ้นเสียง...ชายหนุ่มก็เบี่ยงตัวหลบหมอนสีเทาใบใหญ่ที่ร่างบางขว้างลอยละลิ่วมาทางตนเข้าห้องน้ำทันที

ผ่านไปครู่หนึ่งซีวอนก็ออกมา สายตามองหาร่างบางที่จะน่าอยู่ในห้อง แต่ไม่พบ...จึงคิดว่าคนน่ารักคงลงไปชั้นล่างแล้ว

สองขายาวพาร่างกายยังห้องอาหาร กล่าวทักทายพี่ใหญ่ทั้งสองก่อนนั่งลงประจำที่ข้างขวาเด็กชาย ซึ่งกำลังเคี้ยวขนมปังทาแยมสตรอเบอร์รี่ตุ้ยๆ จนเลอะแก้มยุ้ย ...มือจับหูแก้วกาแฟที่ร่างบางชงให้ยกขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วใช้ผ้ากันเปื้อนสีครีมเช็ดคาบแยมออกจากแก้มของเจ้าหนูน้อย

“ค่อยๆทานสิครับซอยู เลอะหมดแล้วเห็นไหม”

“ฮยอกแจ...” จองซูเรียกชื่อน้องชายที่กำลังทาแยมบนขนมปังให้ชายหนุ่มคนรักให้เงยหน้าขึ้นมองตน “เย็นนี้พี่กับยองอุนจะไปทานข้าวกับลูกค้านะ คงกลับดึกหน่อย ...เราไปรับซอยูคนเดียวได้ใช่ไหม?”

ฮยอกแจคลี่ยิ้มขำๆ มือวางขนมปังลงบนจานกระเบื้องเคลือบของร่างสูง “ได้สิครับพี่จองซู... พี่พูดอย่างกับผมเป็นเด็กแหนะ คิกคิก”

“ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง ถึงจะหลานให้พี่อุ้มคนหนึ่งแล้วก็เถอะ” จองซูเอ่ย พลางใช้มีดหั่นเบคอนในจานกระเบื้อง

ร่างบางทำหน้ายู่ทันทีที่ได้ยิน  “พี่จองซูอ่ะ! ไม่พูดด้วยแล้ว” ใบหน้าน่ารักหันหนีไปถามเจ้าตัวแสบที่กำลังแข่งดื่มนมกับคุณพ่อเป็นการตัดบทสนทนา “อิ่มหรือยังครับซอยู?”

แก้วนมถูกวางลงบนโต๊ะ ตามด้วยเสียงร้องดีใจ “เย้ๆ ...ซอยูชนะ”

“เก่งมากครับ” มือใหญ่ลูบผมดำสนิทเบาๆ ก่อนถามต่อว่า “แต่จะเก่งกว่านี้ต้องทำยังไงเอ่ย?”

“ล้างมือแล้วก็บ้วนปากครับ ...เดี๋ยวซอยูมานะครับปะป๊า” ซีวอนเลื่อนเก้าอี้ออกให้อย่างรู้งาน เจ้าจอมซนกระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งจู๊ดตรงไปห้องน้ำทำตามอย่างที่ปากว่าทันที

“ดูท่านายจะรักซอยูมากเลยนะซีวอน” เสียงพี่ใหญ่อีกคนหนึ่ง ซึ่งนั่งจิบกาแฟดูกิริยาท่าทางสองพ่อลูกอยู่ฝั่งตรงข้ามกล่าว

“แน่ละครับพี่ยองอุน ...ก็ซอยูเป็นลูกของผมกับคนที่ผมรักหนิ” ปากอ้าตอบคำถามพี่ชาย แต่ตามองร่างบางที่เบื้อนหน้าแดงระเรื่อหนีแสร้งทำเป็นเก็บจานเปล่าบนโต๊ะ ...ยิ้มอบอุ่นเต็มเปรี่ยมด้วยความรักเผยบนใบหน้าเกลี้ยงเกลา

.

.

หลังรับระทานอาหารเช้า ห้าชีวิตต่างพากันเตรียมตัวออกจากบ้าน โดยมีพี่ใหญ่สองคนเดินนำหน้ามือข้างหนึ่งของทั้งสองถูกจับกุมด้วยมือเล็กๆของหลานชายจอมซน ซึ่งพูดเจื้อยแจ้วไม่ยอมหยุดอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ ...ซีวอนเดินโอบไหล่เล็กของร่างบางตามหลัง รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้าของผู้เป็นพ่อแม่

“ลุงยองอุนคร้าบบ... ซอยูอยากไปสวนสนุก ลุงยองอุนพาซอยูไปหน่อยนะครับ”

คิ้วโก่งเลิกขึ้นข้างหนึ่งอย่างสงสัย ก่อนกล่าว “สวนสนุกเหรอครับ?”

“ครับ...นะๆ ลุงยองอุนพาซอยูไปหน่อยน๊า...” เจ้าตัวแสบทำเสียงอ้อนสุดฤทธิ์ พร้อมส่งสายวิ้งวับ

“ได้เลยครับ เดี๋ยววันเสาร์ลุงกับป้า(?)พาไปนะ ...แต่ทำไมซอยูไม่บอกให้ปะป๊าหม่าม๊าพาไปล่ะ?” ยองอุนถามกลับ

“ไม่เอา ไปกับปะป๊าหม่าม๊าทีไร ...ปะป๊าชอบแกล้งหม่าม๊าทุกทีเลย”

“ปะป๊าแกล้งอะไรหม่าม๊าเหรอจ๊ะ ซอยู” เสียงของพี่ใหญ่คนสวยเอ่ยถาม

“ปะป๊าชอบกัดปากหม่าม๊าครับป้าจองซู” เจ้าตัวแสบตอบคำถามทันควัน

แต่คำตอบนั้น กลับสร้างความงงงวยให้แก่คุณลุงคุณป้า ...คิ้วโก่งย่นเข้าหากัน เอ่ยถามหลาน “กัดปาก? ...ซอยูรู้ได้ไงว่าปะป๊ากัดปากหม่าม๊าจ๊ะ?”

“ก็ตอนนั้นซอยูเห็นปากหม่าม๊าแดงแป๊ดเลย แถมบวมด้วย ...พอซอยูถามหม่าม๊า หม่าม๊าก็บอกว่าโดนปะป๊ากัดปาก ...ปะป๊าแกล้งหม่าม๊าของซอยู ซอยูไม่ชอบ...!”

สิ้นเสียงเล็กๆอธิบาย จองซูก็พยักหน้าเข้าใจ ก่อนเหล่มองน้อยชายที่ยืนหน้าแดงกร่ำยิ้มแหะๆให้เป็นนัยว่า...ก็ไม่รู้จะพูดยังไงหนิหน่า ...ส่วนเจ้าน้องเขยนี่ไม่ต้องพูดถึง มือยังคงโอบเอวเล็กของร่างบางไว้มั่น ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ไม่สะทกสะท้านใดๆทั้งสิ้น

ร่างบางคนสวยย่อตัวนั่งลงระดับเดียวกับหลานชายเมื่อเดินมาถึงบันไดสามขั้นหน้าประตูไม้บานใหญ่ มือจับมือเล็กๆมากุมไว้ พลางยิ้มหวานก่อนกระซิบบอกหลานชาย

“คราวหน้าถ้าซอยูเห็นปะป๊าแกล้งหม่าม๊าอีก ซอยูเข้าไปคั่นกลางเลยนะครับ...รับรองว่าปะป๊าแกล้งหม่าม๊าของซอยูไม่ได้แน่นอน”

เด็กชายเอียงคออย่างสงสัย “จริงเหรอครับ? ซอยูทำแบบนั้นปะป๊าจะไม่แกล้งหม่าม๊าของซอยูจริงๆนะครับ”

ยิ้มหวาน(ร้าย?)ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าสวยหวาน มือเปลี่ยนมาขยี้ผมเจ้าหนูน้อยแทน “จริงครับ ไม่เชื่อซอยูก็ลองทำดูสิ...นั้นไง! ปะป๊ากำลังจะแกล้งหม่าม๊าของซอยูอีกแล้ว ไปเร็วๆ”

นิ้วเรียวชี้ให้หลานชายหันไปดูคุณแม่ของตนที่กำลังโดนคุณพ่อรูปหล่อเอาเปรียบ โดยการยื่นหน้าเข้าใกล้ดวงหน้าน่ารักแดงกร่ำ จมูกโด่งคลอเคลียปลายจมูกของร่างบางในอ้อมกอด ใบหน้าเกลี้ยงเกลาเอียงเล็กน้อย ก่อนขยับเข้าใกล้เรื่อยๆหมายชิมริมฝีปากอิ่มสีเชอร์รี่

“ปะป๊าปล่อยหม่าม๊านะ...!!!” พ่อหนูน้อยตะโกนลั่น แล้ววิ่งไปหาคู่รักสวีทหวานทันที

จองซูหัวเราะคิกคักชอบอกชอบใจกับภาพเจ้าหนูตัวแสบของบ้านตรงหน้าที่วิ่งพรวดเข้าไปแทรกตรงกลางระหว่างพ่อแม่ แขนเล็กกอดขาคุณแม่ไว้แน่น เปล่งเสียงร้องโวยวายใส่คุณพ่อที่ยังคงพยายามจะเนียนไม่ให้เข้าใกล้คุณแม่ของตน

“ทำไมสอนซอยูแบบนั้นล่ะอีทึก” เสียงทุ้มคุ้นเคยเอ่ย

ร่างบางกระโดดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วหันมายิ้มเอียงคอให้ชายหนุ่มเจ้าของเสียง

“หมั่นไส้!!”

“จองซู...” ยองอุนเรียกชื่ออีกฝ่ายนิ่งๆ

“แหมมม... อย่าดุสิ แค่แกล้งนิดหน่อยเอง ก็มันน่าหมั่นไส้หนิหน่า ...คนอยู่กันเยอะเยะเต็มบ้านยังมาจู๋จี๋ให้เห็นอีก ไม่รู้จักเกรงใจกันบ้างเลย ชริ” มือเรียวกอดอก จิ๊ปากก่อนทำหน้ายู่

“อิจฉา ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถามเสียงติดเล่น

“เปล่า...” ร่างบางตอบพร้อมกับคลี่ยิ้มหวาน “นี่ยองอุน ...คืนนี้ฟรี ฉันอยากดูหนังรอบดึกจัง พาไปหน่อยสิ” ไม่พูดเปล่า แขนเรียวยกขึ้นโอบคอร่างสูงเป็นการออดอ้อน

ยองอุนหัวเราะในลำคอ “หึหึ คุณก็รู้ว่าผมตามใจคุณอยู่แล้ว” นิ้วชี้เกลี่ยผิวแก้มใสเบาๆ ตามองนัยน์ตาใสของร่างตรงหน้าอย่างสื่อความหมาย “คุณอยากดูกี่รอบล่ะ หนึ่ง? สอง? หรือมากกว่านั้น”

ร่างบางหัวเราะคิกคัก ปล่อยแขนผละออกจากคนรัก ก่อนทำท่านึกยิ้มหวานยังไม่จางหายไปจากใบหน้าเนียนสวย ตามองชายหนุ่มเช่นเดียวกัน “นั่นสินะ ...กี่รอบดีน๊า”

ร่างสูงอมยิ้มพลางส่ายหน้าน้อยๆ ให้กับท่าทางและคำพูดของร่างบาง ก่อนเอ่ยตัดบทสนทนา “ไว้ถึงเวลาคุณค่อยให้คำตอบผมล่ะกัน แต่ตอนนี้ขึ้นรถเถอะ สายแล้วนะ ...แถมสองคนนั้นก็กำลังมองเราอยู่ด้วย”

จองซูปลายตามองกลุ่มบุคคลที่สามตามคำร่างสูงบอก ก็เห็นสามชีวิตพ่อแม่ลูกกำลังจ้องมาที่ตน

หนึ่งน้องชายที่จ้องเขาด้วยสายตาเอาเรื่อง อีกหนึ่งน้องเขยซึ่งมองด้วยแววตาทะเล้นพร้อมยิ้มกริ่มอวดล่องบุ๋มบนแก้ม ...ส่วนพ่อหนูน้อยถูกคุณแม่เอามือปิดตาไว้ แต่ก็ยังไม่วายเอามือเล็กๆแหวกออกมองผ่านล่องนิ้ว

“หนอยยย....พี่จองซู มาว่าคนอื่น แต่พี่กลับทำซะเองนี้หมายความว่าไง แถมเป็นฝ่ายเริ่มด้วย” ฮยอกแจโวย

“เริ่มอะไร? พี่ไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย แค่ชวนยองอุนไปดูหนังเอง ...ใช่ไหมยองอุน” จองซูกล่าวเสียงหวาน คางเกยหัวไหล่ยื่นหน้าไปใกล้แก้มของร่างสูง มือคล้องแขนแกร่ง แสร้งเป็นไม่สนใจน้องชาย

“พี่จองซู...!”

ยองอุนเห็นท่าไม่ดี จึงรีบห้ามก่อนที่ร่างบางข้างกายจะเอ่ยต่อความ “ไม่เอาน่าอีทึก ...เลิกแกล้งฮยอกแจได้แล้ว”

“นั้นสิตัวเล็ก พี่จองซูแค่แหย่เล่นเองน่า ...ปะ ไปขึ้นรถกันดีกว่า เดี๋ยวไปส่งซอยูไม่ทันเข้าเรียนนะครับ” ซีวอนกล่าวสมทบพลางอุ้มเจ้าตัวแสบไปใส่รองเท้ารอคุณแม่

ฮยอกแจจิ๊ปากอย่างขัดใจ “ชริ ก็ได้ ...ครั้งนี้ผมให้พี่ชนะ แต่ครั้งหน้าผมชนะแน่” ขาเรียวสาวเท้าตามพ่อลูกไปทันทีที่พูดจบ

จองซูหัวเราะชอบใจกับท่าทางของผู้เป็นน้อง จนคนข้างๆต้องเอ็ดอีกครั้ง

“จองซู...”

“โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วๆ ...หวงลูกไก่จริงนะพ่อหมี คิกคิก” ร่างบางเอ่ยแซวคนรัก ก่อนจูงมือชายหนุ่มไปที่รถ แต่ก็ไม่วายสั่งผู้ร่วมชายคาที่เหลือว่า “อ้อใช่ ...ฮยอกแจ ของในตู้เย็นหมดแล้วนะ วันนี้ไปซื้อด้วยล่ะ พี่ไปแหละ...บ๊ายบาย” ว่าแล้วสาวเท้าออกไปกับคนรัก โดยไม่ลืมแวะหอมแก้มหลานชายคนโปรดก่อนขึ้นรถ

.

.

“ใส่เสร็จหรือยังครับซอยู” ฮยอกแจเอ่ยถามร่างเล็กๆข้างคุณพ่อที่นั่งมองลูกชายพยายามผูกเชือกรองเท้าด้วยตัวเอง

ซอยูส่ายหน้าไปมา “ยังไม่เสร็จครับ ...ซอยูผูกข้างซ้ายได้ แต่ซอยูผูกข้างขวาไม่ได้ครับหม่าม๊า ผูกเท่าไรมันก็ยาวไม่เท่ากันสักที”

ฮยอกแจอมยิ้มน้อยๆ ก่อนทิ้งตัวลงนั่งยองๆด้านหน้าถามเจ้าตัวแสบ “แล้วทำไมซอยูไม่ให้ปะป๊าผูกให้ล่ะครับ”

ใบหน้าเล็กหันซ้ายขวาอีกครั้ง เปล่งเสียงตอบอย่างมุ่งมั่น “ปะป๊าบอกว่า เป็นลูกผู้ชายต้องหัดทำอะไรได้ด้วยตัวเองครับ”

ฮยอกแจฉีกยิ้มกว้างให้คำพูดของพ่อหนูน้อย มือขยี้กลุ่มผมอย่างเอ็นดู “เก่งมากครับ แต่วันนี้หม่าม๊าขอผูกให้ซอยูก่อนนะ เดี๋ยวซอยูเข้าเรียนไม่ทัน แถมปะป๊าจะไปทำงานสายด้วย...นะครับ”

“ครับ...!!”

มือเรียวจัดการผูกเชือกรองเท้าคู่เล็กอย่างรวดเร็ว ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ...มือเล็กๆคว้ามือเรียวเล็กของผู้เป็นแม่ไว้ ออกแรงจูงร่างบางให้เดินตามไปหาคุณพ่อซึ่งมาเปิดประตูรถรออยู่ก่อนแล้ว ...เจ้าตัวแสบซอยูกระโดดเข้าไปนั่งบนเบาะด้านหลังทันที

ซีวอนปิดประตูข้างหลัง ก่อนจะเดินอ้อมรถคันหรูไปฝั่งคนขับ...แต่ก็ถูกร่างบางคว้าต้นแขนไว้เสียก่อน

“รอเดี๋ยวซีวอน” ร่างสูงหยุดตามคำบอก “ให้ตายสิ...นายเป็นซอยูรึไงซีวอน ถึงต้องคอยช่วยแต่งตัวให้แบบนี้เนี่ย” ปากก็ว่าไป ส่วนมือเรียวจัดการขยับเน็คไทสีสวยเข้ากันกับสูทตัวนอกให้อยู่ในตำแหน่งกลางอย่างสวยงาม

ซีวอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้ความน่ารักของร่างตรงหน้า ...นานแล้วตั้งแต่รู้จักกันมา คนตัวเล็กผิวขาวเนียนละเอียดคนนี้คอยดูแลเขาตลอดไม่ว่าเรื่องนั้นจะจุกจิกแค่ไหนก็ตาม ทั้งที่โดยนิสัยแล้วไม่ใช่คนที่จะมานั่งทำอะไรแบบนี้ ออกจะโผงผางเสียด้วยซ้ำ

แม้จะไม่อ่อนหวานคล้ายหญิงสาว ไม่พูดจาหวานๆเหมือนคู่รักทั่วไป แต่คนคนนี้ก็ทำให้เขาหลงรักจนหมดใจ ด้วยการมอบความรักความห่วงใยที่เจ้าตัวมักแสดงออกมาอย่างไม่รู้ตัว

“เอาล่ะ...เรียบร้อย” ฮยอกแจอมยิ้มพอใจกับผลงาน

“ขอบคุณนะฮยอกแจ”

คิ้วโก่งสวยย่นเล็กน้อย เอียงคอมองชายหนุ่มงงๆ เพราะปกติแล้วผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยเรียกชื่อของเขาสักเท่าไร นอกจาก ‘ตัวเล็ก’ ชื่อที่เจ้าตัวเป็นคนตั้งให้

“ขอบคุณ? ...เรื่องแค่นี้เองขอบคุณฉันทำไม?”

ซีวอนส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอด ริมฝีปากขยับขึ้นลงเปล่งเสียงทุ้มนุ่มข้างหู

“ฉันรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่เธอไม่คุ้นที่จะทำ แต่ก็ขอบคุณนะฮยอกแจ ...ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่เธอทำให้ฉันไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ...ขอบคุณที่รักฉัน”

แขนเรียวกระชับอ้อมกอดนั้นแน่นขึ้น “อืมม์... รู้แล้ว” ร่างบางขยับนิดๆเพื่อเลยหน้าขึ้นสบตาร่างสูง “แต่ฉันคงรับคำขอบคุณนั่นไว้ไม่ได้หรอก”

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีที่ได้ยิน แต่แล้วก็ต้องคลายออกรอยยิ้มปรากฏขึ้นให้พบเห็นบนใบหน้าคมคาย เมื่อประโยคนั้นหลุดออกมากจากริมฝีปากอิ่มสวย ก่อนกดริมฝีปากลงบนแก้มนิ่มๆของร่างบาง

“...ไม่งั้นนายได้คอแห้งจนไม่มีเสียงแน่ เพราะต้องพูดขอบคุณฉันทุกวันทุกเวลา”

The End

แถมๆๆ

“ปะป๊าหม่าม๊าคร้าบบ...เมื่อไหร่จะไปส่งซอยูสักทีล่ะครับ ซอยูอยากเจอครูสเตลล่าแล้ว” เจ้าตัวแสบกดสวิตซ์เลื่อนกระจกลง ยื่นหน้าออกมาเรียกคุณพ่อคุณแม่

ตาคู่สวยเบิกกว้างทันที มือเรียวตีแขนซีวอนดังเพี๊ยะ ก่อนโวยเจ้าของวงแขนอันอบอุ่น “จริงด้วย! สายแลัวหนิหน่า ...เพราะนายคนเดียวเลยซีวอน รีบไปนั่งที่เลย เร็วๆ”

“ครับๆ” ซีวอนยิ้มรับอย่างอารมณ์ดี

.

.

ภายในรถคันหรู ซึ่งกำลังวิ่งบนถนนใหญ่ตรงสู่โรงเรียนอนุบาล

“ซอยูครับ ...ครูสเตลล่านี่ใครเหรอครับ ทำไมหม่าม๊าไม่เคยได้ยินเลย”

ไม่แปลกอะไรที่ฮยอกแจจะรู้จักครูทุกคนที่อยู่ในโรงเรียนที่พ่อตัวแสบของเขาเรียน เพราะโรงเรียนนั้นเป็นโรงเรียนของเพื่อนสนิทของพี่ชายคนสวยนั่นเอง ซึ่งเขาเองก็รู้จักดีอยู่แล้วโดยเฉพาะคนขับรถร่างสูงที่เป็นถึงญาติสนิท

“ครูสเตลล่าเพิ่งมาสอนซอยูเมื่อวานครับ ...ครูสเตลล่าน่ารัก ซอยูชอบครูสเตลล่า ...ขนาดปะป๊ายังมองครูสเตลล่าเลย แถมบอกว่าชอบครูสเตลล่าด้วยนะครับหม่าม๊า”

ซอยูตอบเสียงเจื้อยแจ้วใจนึกไปถึงครูคนสวยที่รอตนอยู่ที่โรงเรียน หารู้ไม่ว่าได้จุดฉนวนระเบิดไว้ให้พ่อสิงโตของตนได้หลบเล่นฆ่าเวลาเสียแล้ว

“เหรอครับ ...น่ารักขนาดนั้นเลยเหรอครับปะป๊า หืมม์” แม้ร่างบางจะถามด้วยดวงหน้าเปื้อนยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับตรงกันข้าม

ซีวอนยิ้มแหะๆให้ ก่อนหันไปมองทางข้างหน้าพลางเอ่ย “โธ่ตัวเล็ก ...ก็ตอนนั้นฉันคุยกับเขาเรื่องเรียนของซอยูอยู่อ่ะ จะไม่มองหน้าได้ไง มันเสียมรรยาท แถมพี่ฮันก็อยู่ตรงนั้นด้วย ...แล้วที่บอกว่าชอบน่ะ เพราะซอยูถามฉันว่า ‘ซอยูชอบครูสเตลล่า...ปะป๊าชอบครูสเตลล่าหรือเปล่า’ ฉันไม่อยากให้ซอยูเสียใจก็เลยบอกว่า ‘ชอบ’...แต่ฉันไม่ชอบเขาจริงๆนะตัวเล็ก”

ฮยอกแจมองร่างสูงสายตานิ่งๆ สักพัก “ไม่ชอบก็ไม่ชอบสิ...ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ว่าแล้วก็หันหน้ามองตรงไปข้างหน้า ฮัมเพลงในคออย่างอารมณ์ดี

ซีวอนถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอก ...เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ ซอยูนะซอยู ...เฮ้อออออ